grammofoon Titel televisie



Sanseveria´s borduren voort


Ze profileren zich min of meer als een sprookje. Er waren eens drie alleenstaande dames: Sandra, Vera en Ria. Ze droomden van een huwelijk. Bitter was het om onder ogen te zien dat de kandidaat zich maar niet aandiende. Ze werden ouder en ouder… Op een dag namen ze een moedig besluit. Ze gingen niet langer als muurbloempjes door het leven, maar als stevige, zelfbewuste Sanseveria´s. Zaterdag en zondag te zien in Zeeland.

Cato Gubbels, één van de drie Limburgse Sanseveria´s: “We zijn zo´n vijftien jaar geleden bij elkaar gekomen. We kenden elkaar van het conservatorium. Popmuziek was daar toen nog eigenlijk een vies woord, dus we hebben een klassieke opvoeding gehad en ook heel veel in die richting gedaan. Maar op een gegeven moment vatten we het idee op, om met zo weinig mogelijk mensen muziek te gaan maken. We zaten altijd in grote gezelschappen en met optredens is dat lastig, dan kon die weer niet en dan die. Dus toen zijn we met ons drieën begonnen, op feestjes, partijtjes en in cafeetjes en dat is uitgegroeid tot wat het nu is en dat heeft eigenlijk niet zoveel meer te maken met hoe we ooit begonnen” .
De basis is echter nooit veranderd: de wat truttige bloemetjesjurken en natuurlijk het repertoire. Ze zingen Nederlandstalige liedjes van de jaren vijftig tot zeventig. “Dat deed toen niemand, dus dat was heel apart. En van de weeromstuit ga je dat ook nog eens echt heel leuk vinden. Je ontdekt dat er ontzettend veel goed materiaal is van Nederlandse bodem. Ja, en we zijn natuurlijk op zoek naar een man, maar dat begint er wel een beetje uit te gaan. Volgens mij hebben we het opgegeven. Maar in het programma dat we in Zeeland spelen, De Sanseveria´s borduren voort, zit dat er nog wel dik in. Nee, de clou ga ik niet verklappen. Je moet het een beetje spannend houden voor de mensen”.
De Sanseveria´s (wat zoveel wil zeggen als vrouwentongen en symbool staat voor een degelijke, ouderwetse plant, die vooral in België nog steeds veel vensterbanken siert) brengen op theatrale en humoristische wijze een programma met liedjes in de nostalgische sfeer, zoals Een beetje, Middellandse Zee, Souvenir van een zomer en Weet je nog wel, die avond in de regen.
“We hebben met ons drieën wel iets aparts. De reactie van de mensen na afloop is vaak: we kunnen wel zien dat jullie al heel lang samenwerken. We schijnen heel goed op elkaar ingespeeld te zijn. Maar we doen dit erbij. Een hobby is echter wel een klein woord voor de energie die we erin steken. Je moet het met je hart blijven doen, want als je het alleen voor het geld doet, weet ik niet of je nog wel goed bezig bent. We hebben alledrie een parttime baan in het muziekonderwijs.”
Het drietal, Cato Gubbels, Josien Mennen en Evelyne Ploum heeft dan ook een veelzijdige muzikale achtergrond. Zo heeft Cato jarenlang in een kamermuziekensemble gezeten en Evelyne beweegt zich nog steeds in de korenwereld. Naast de zang bespelen ze alle drie een instrument: Cato drums en accordeon, Josien gitaar, basgitaar en sax en Evelyne toetsen. Jaren geleden gaven ze met een salonorkest een aantal carnavalsconcerten in de Limburgse theaters.
In Limburg en Oost-Brabant zijn ze dan ook het meest bekend. "We spelen toch wel door het hele land, maar met mate. we staan niet ieder weekend boven de rivieren. en nu gaan we Zeeland veroveren." Het zijn overigens wel de laatste twee voorstellingen van De Sanseveria's borduren voort. "We zijn ons te pletter aan het repeteren voor het nieuwe programma, Extra Belegen. Dat gaat over het mooie van ouder worden. Over het geluk dat je dan ten deel valt. Compensatie voor de dingetjes die je een beetje gaat missen. We zitten natuurlijk alle drie in die fase. We zijn veertig plus. Of we gehuwd zijn ? Nou ja, alle drie zo ongeveer, zeg maar. Nog net niet, maar bijna wel,"

5 februari 2003
door Frans Doeleman
© Provinciale Zeeuwse Courant